Pedang Sang Pangeran

 Di tengah peuting nu poék, angin ngagelebug lembut mawa seungit alas Jawa anu seger. Di luhur pasir Tegalrejo, Pangeran Diponegoro nangtung jangkung, melong bulan anu ngagurilap di langit. Sorban anu ngalilit di sirahna meuleum leuleus katarajang ku angin, sedengkeun jubah hideungna ngahiji jeung kalangkang peuting. Peuting éta beda. Manéhna ngarasa aya nu aneh siga alam keur ngobrol ka manéhna ngeunaan mangsa hareup anu can kaserat.

 Di tukangeunana, prajurit-prajurit satiana ngumpul bari sepi. Maranéhna sadayana ngadagoan tandaan ti pangeran, anu dipikawanoh ku ketenangan jeung kasabaranana dina nyanghareupan musuh. Perang ngalawan Walanda geus lumangsung mangtaun-taun, sanajan pasukan Diponegoro leuwih saeutik, maranéhna bisa ngéléhkeun tentara kolonial sababaraha kali. Taktik perang gerilya Diponegoro ngajieun Walanda kacapean, sedengkeun sumanget prajuritna tetep hurung, siga seuneu anu teu bisa dipareuman.

 Tapi peuting éta, aya nu aneh kajadian. Tiba-tiba, tina balik halimun anu turun di lebak, mucunghul hiji sosok berjubah bodas. Sosok éta ngadeukeutan laun-laun, léngkahna henteu ngaluarkeun sora, siga-sigana manéhna lain asal ti dunya ieu.

 "Saha anjeun?" tanya Diponegoro kalayan sora handap tapi tegas. Pedangna anu ngagantung di pinggangna ngagetar, siga-siga ngarasa kadatangan sosok misterius éta.

 Sosok berjubah bodas éta eureun sababaraha léngkah di hareupeun Diponegoro, teras muka tudung sirahna. Tétéla, manéhna hiji lalaki sepuh kalayan beungeut kariput, tapi socana ngajeblag ku kakuatan anu luar biasa.

 "Kuring téh jaga taneuh ieu," saur lalaki kolot éta kalayan sora lemah lembut tapi mibanda wibawa. "Kuring datang lantaran bumi ieu nyauran kuring. Bumi anu anjeun bela, Pangeran."

 Diponegoro ngadégdég sapeuting. "Lamun anjeun jaga taneuh ieu, naon anu anjeun hoyongkeun ti kuring?"

 Lalaki sepuh éta seuri. "Kuring datang lain pikeun ménta, tapi pikeun masihan. Perang anu anjeun laksanakeun ieu téh perang anu beurat, sarta musuh anjeun beuki kuat. Tapi, anjeun dipilih ku karuhun anjeun pikeun ngalaksanakeun tugas suci ieu. Aranjeunna nyaho anjeun bisa, tapi anjeun kudu nganggo sagala kakuatan anu anjeun gaduh."

 Kalayan hiji gerakan lemes, lalaki kolot éta nyodorkeun leungeun katuhu, sarta tina jubahna, manéhna némbongkeun hiji pedang anu nyorot. Pedang éta katémbong kolot, tapi cahaya anu nyorot ti dinya siga asal ti jero taneuh ieu sorangan.

 "Ieu téh Pedang Jagat, pakarang kuna anu diwariskeun ku raja-raja Jawa saméméh anjeun. Pedang ieu ngan bakal tunduk ka pangeran anu bener-bener boga haté anu bersih jeung niat anu tulus pikeun ngabéla rahayatna. Kalawan pedang ieu, anjeun moal bisa dikalahkeun, salila anjeun tetep satia dina jalan kabeneran."

 Diponegoro nyampeurkeun pedang éta kalawan ati-ati, ngarasa énergi anu luar biasa ngalir tina gagangna. Manéhna nyaho, pedang ieu lain pakarang biasa. Ieu téh simbol kakuatan karuhun, kakuatan taneuh Jawa anu ayeuna aya dina tanganna.

 "Hatur nuhun, aki," saur Diponegoro pinuh ku hormat. "Kuring bakal nganggo pedang ieu pikeun ngajaga rahayat kuring, pikeun merjuangkeun kabébasan maranéhna tina cengkraman musuh."

 Lalaki kolot éta ngangguk. "Inget, Pangeran, pedang ieu lain ngan ukur pikeun nyerang, tapi ogé pikeun ngajaga. Kakuatan sajati lain dina sabaraha musuh anu anjeun runtuhkeun, tapi dina sabaraha kuat anjeun ngajaga rahayat anjeun."

 Saatos masihan pesan pamungkasna, lalaki kolot éta laun-laun ngaleungit dina halimun, ninggalkeun Diponegoro nangtung jeung Pedang Jagat di tanganna.

 Isukna, pasukan Diponegoro ngariung deui ngalawan pasukan Walanda. Kali ieu, maranéhna berjuang kalayan sumanget anyar. Diponegoro, kalawan Pedang Jagat dina leungeunna, mingpin serangan anu badag. Unggal tebasan pedangna siga kilat, ngancurkeun barisan musuh kalayan gampang. Pasukan Walanda anu tadina percaya diri mimiti goyah, siga-sigana maranéhna keur nyanghareupan kakuatan anu teu katempo.

 Di tengah perang, hiji komandan Walanda anu kasohor kejem, Kapten Van der Brug, maju ka medan perang kalayan beungeut pinuh ku kapercayaan diri. "Pangeran Diponegoro!" seru Van der Brug ti kajauhan. "Dinten ieu, kuring bakal mungkas pemberontakan anjeun!"

 Diponegoro melongna kalayan tenang. Manéhna maju kalawan Pedang Jagat katut, mata pedangna nyorotkeun cahaya panonpoé anu panas. Perjuangan antara dua sosok éta lumangsung gancang, tapi kalayan hiji gerakan anu tepat, Diponegoro ngaruntuhkeun Van der Brug. Pasukan Walanda anu ningali komandan maranéhna kalah, mimiti mundur dina kaayaan sarieuneun.

 Kalayan kameunangan gedé dina leungeun, pasukan Diponegoro terus maju, ngarebut wewengkon demi wewengkon ti tangan Walanda. Pedang Jagat siga-sigana ngaberkahan unggal léngkah maranéhna. Kakuatan mistis ti karuhun taneuh Jawa ngalir dina unggal gerakan Diponegoro, ngajadikeun manéhna sosok anu teu bisa dikalahkeun dina panon musuh.

 Tapi, di balik sagala kameunangan éta, Diponegoro teu kungsi mopohokeun pesen lalaki kolot éta. Manéhna ngagunakeun kakuatanna lain pikeun nindes, tapi pikeun ngajaga rahayatna, mastikeun yén maranéhna hirup dina daméy jeung kahormatan.

 Perjuangan Pangeran Diponegoro terus lumangsung, sarta sanajan dina ahirna manéhna ditéwak ku tipu daya, legenda ngeunaan Pedang Jagat jeung mangsa kejayaan sang pangeran hirup salalawasna. Pedang éta sorangan ngaleungit, meureun balik ka taneuh anu geus méré eta, nungguan waktu di mana hiji pahlawan anyar bakal nyaur deui.